De run op vijftigers met een plus

Blog van Theo van de Kamp – experTeasers Group

Bedrijven willen diversiteit. Het personeelsbestand zou een afspiegeling van de samenleving moeten zijn. In de praktijk komt het vooral neer op meer vrouwen op hogere posities en culturele diversiteit maar leeftijdsopbouw wordt vaak vergeten. Jongere medewerkers zijn nog lekker kneedbaar, doen braaf wat je ze vraagt en zijn vooral goedkoper. De exacte productiviteit per medewerker is lastig meetbaar en het is zo lekker om je bedrijf een jong en hip imago mee te geven door vooral jonge mensen aan te nemen en helemaal als je een online speler bent.

“De gemiddelde leeftijd van ons personeel is 28!”
Wauw, wat een gemiste kans, denk ik dan.

“Potverdorie, mijn hele marketingafdeling is met zwangerschapsverlof!”, hoorde ik een tijdje geleden een manager roepen. Waarop ik dacht: ja duh, vind je het gek als je alleen maar vrouwen van midden 20 hebt aangenomen? Waarom niet een wat gezondere leeftijdsmix?

In een bedrijf heb je mensen nodig met kennis, ervaring, netwerk en doorzettingsvermogen. Competenties die over het algemeen toch wat beter passen bij oudere- dan jongere werknemers. Pas als je 10.000 uur (pak ‘m beet 5-7 jaar) ergens mee bezig bent geweest kun je jezelf een expert in een onderwerp noemen, concludeerden de Zweedse psycholoog Anders Ericsson en zijn collega’s in 1993 in Psychological Review. Die bevindingen zijn later weer ter discussie gesteld door andere onderzoekers maar ik geloof wel in een verband tussen uren maken en “deep functional excellence”. Ik heb zelf onlangs de 40.000 uren grens gepasseerd rondom het onderwerp “Digital” en ik moet bekennen: ik voel me er inmiddels knap goed in thuis. Maar ook ik weet nog lang niet alles en ben nog lang niet uitgeleerd want elke dag verandert er wel iets en komen er nieuwe mogelijkheden bij.

Ik heb jarenlang bij een bedrijf gewerkt waar de marketeers voornamelijk bestonden uit ultra slimme, talentvolle en vooral leergierige jonge mensen, net afgestudeerd aan de Universiteit in Rotterdam of Groningen (dus allemaal dezelfde boekjes gelezen), afkomstig uit welgestelde gezinnen, met hockey als sport en dezelfde looks qua uiterlijk en kleding. Ons management was er dol op! Toch liepen er op de afdeling Marketing ook twee nestors rond: Michael (hoofd Marketing Services) en Leo (Hoofd Marktonderzoek). Op het moment dat ik er werkte waren ze allebei zo rond de 50 en werkten ze al minstens 25 jaar bij het bedrijf. Daardoor hadden ze alles in het bedrijf al tig keer voorbij zien komen. Bij de jongere garde was er enorm veel respect voor ze; Michael en Leo werden dagelijks geraadpleegd voor advies, hulp en coaching en hun agenda’s zaten bommetje vol. Het was prachtig om te zien hoe de combinatie van jonger- en ouder talent werkte en waarde toevoegde aan een van de meest succesvolle bedrijven en sterkste merken van Nederland.

Je ziet dergelijke mooie voorbeelden trouwens ook in de TV-wereld (voor en achter de schermen): de oudere Jeroen Pauw en de jongere Eva Jinek, of de samenwerking tussen de oudere Paul de Leeuw en de jongere Chantal Janzen. Leuk, inspirerend en het werkt gewoon!

Wat te denken van de nog verder toenemende vergrijzing in de komende decennia? Boodschappers 20-49 jaar. Ze waren ooit zo heilig voor mediamensen. Maar hoeveel procent van de omzet komt inmiddels van klanten boven die leeftijd? Zitten daar niet juist gezinnen met grotere kinderen (voorraadkast plunderaars) die meer uitgeven in supermarkten en andere winkels dan ooit tevoren? Zitten in de groep 50+ niet juist de mensen met tijd en geld? Waarom dan niet een Senior Brand Manager van 56 of 63 jaar aannemen die zich helemaal niet hoeft in te leven in de doelgroep omdat hij/zij de doelgroep is?! “Die letters op die etiketten mogen best wat groter!” en “zo easy-opening is onze verpakking nou ook weer niet!”. Vroeger waren 50-ers oud, nu staan ze midden in het leven. De hoogste tijd om dat achterhaalde beeld te corrigeren.

Werving- en selectiebureaus volgen keurig de wens van hun klanten bij het werven en selecteren van nieuw personeel. Hoe tof zou het zijn als zij hun dienstverlening zouden verrijken met het proactief faciliteren van klanten bij de invulling van diversiteit op alle gebieden? Business succes leveren in plaats van alleen mensen.

Voor Richard Branson (67, oprichter Virgin) zijn ‘persoonlijkheid’ en ‘ervaring’ de twee belangrijkste criteria voor het aannemen van nieuwe mensen. Hij heeft 7 argumenten om oudere werknemers in dienst te nemen (uit diverse bronnen):

1. Ze blijven langer jong
2. Ze liggen voor het oprapen (alhoewel de werkeloosheid in NL zeer laag is)
3. Je kunt op ze bouwen
4. Het bespaart je een hoop rompslomp
5. Je klanten worden steeds ouder en willen personeel dat hen begrijpt
6. Je hebt meer kennis en ervaring in huis
7. Je maakt de wereld een stukje beter én je kunt goed aan ze verdienen

Richard Branson: ‘Leeftijdsdiscriminatie moet verdwijnen. Het in dienst nemen van oudere werknemers is niet alleen netjes en rechtvaardig, het is zakelijk ook gewoon verstandig.’

Er zijn nog meer argumenten: oudere werknemers zijn zeer gemotiveerd, loyaal en geen jobhoppers, ze kunnen jongere werknemers inwerken en coachen en zo zorgen voor kennisoverdracht en continuïteit. Ze zijn sociaal vaardiger en hebben meer inzicht in complexe problemen. Ze zijn toleranter, hebben meer zelfkennis en nemen geen onverantwoorde risico’s. Ze nemen snellere en betere beslissingen op basis van kennis en ervaring. Zijn ze duurder? Ik denk het niet als je je echt gaat verdiepen in de productiviteit per medewerker. En er zijn ook nog allerlei financiële regelingen waarbij werkgevers bonussen of korting op premies kunnen krijgen. Het is een taak en verantwoordelijkheid van het management om het gewoon te regelen en te laten werken.

Vanwege het bovenstaande verwacht ik een run op “vijftigers met een plus” door bedrijven met een frisse blik die geloven dat het anders, beter en blijvend kan. Bedrijven die oudere werknemers gaan koppelen aan jongere werknemers voor hogere continuïteit, meer plezier op de werkvloer en betere resultaten!

Epiloog: Michael en Leo zijn tot hun pensioen bij hetzelfde bedrijf gebleven. Tot op de laatste dag waren ze actief, betrokken en geliefd. En ze worden gemist daar.

Geef een reactie